Interview met een medeoprichter van Empecinados 🐺🔥

Deze keer brengen we jullie een interview dat is afgenomen door het personeel van ons team van Discord met "Lobo", een van de medeoprichters van Empecinados. We willen Empecinados en het Discord-team bedanken voor het afnemen van dit interview.

Als je je aanbiedt om deel te nemen aan een van onze interviews, schrijf ons dan! Sluit je aan bij ons kanaal van Discord om deel te nemen aan toekomstige interviews.

Voor de lezers die jou en "Empecinados" niet kennen... Zou je een introductie kunnen geven?

Mijn naam of wie ik ben in persoonlijke termen doet er weinig toe. Ik ben actief militair en ik ben een van de eigenaren van EMPECINADOS.

Waarom de naam "EMPECINADOS"?

Volgens de RAE beschrijft “empecinado” iemand die koppig, hardnekkig en volhardend is. Los van de etymologische oorsprong danken we de betekenis die het woord vandaag heeft aan Juan Martín Díez “el Empecinado” en al zijn volgelingen. Deze bijnaam werd op een denigrerende manier gegeven aan mensen uit zijn geboorteplaats. Tijdens de onafhankelijkheidsoorlog was Juan Martín Díez een van de meest opvallende militairen in de strijd tegen de Fransen, waarbij hij een van de meest opmerkelijke guerrillagroepen in de geschiedenis van Spanje vormde, waardoor zijn aanhangers dezelfde bijnaam kregen en het woord op deze manier een nieuwe betekenis verleenden. Hoewel het waar is dat hij altijd een militaire roeping had, wordt gezegd dat hij besloot actief tegen de Fransen te vechten na een voorval in zijn dorp waarbij een meisje werd verkracht door een Franse soldaat die hij zou doden. In de loop van de tijd zou hij kapitein van de cavalerie worden. Later, met de restauratie van het absolutisme door Fernando VII, zou Juan Martín een van zijn tegenstanders worden, ondanks dat deze hem rijkdom en titels had beloofd, en zei hij: «zeg tegen de koning dat als hij de grondwet niet wilde, hij deze niet had moeten zweren; de Empecinado heeft deze gezworen en zal nooit de schande begaan zijn eed te breken». Dit zou leiden tot zijn arrestatie en executie.
Dit is een korte samenvatting van een werkelijk boeiend verhaal van een van de meest relevante hoofdstukken uit de Spaanse geschiedenis en ik denk dat de lezer hiermee het "waarom" van onze keuze zal begrijpen.

Onlangs was het de dag van de patroon van de ruiterij... Zou je ons willen vertellen hoe belangrijk de beschermheilige is voor de wapens van het leger?

Ik zou zeggen dat de tradities rond de beschermheiligen van de verschillende wapens bijna net zo belangrijk zijn als de geschiedenis van die wapens zelf. Ze geven hun de betekenis en de essentie die ons tot op de dag van vandaag zijn overgeleverd. Los van het religieuze aspect geven ze een diepere betekenis aan het mens-zijn. Of we nu wel of niet geloven in de gebeurtenissen waaraan ze hun oorsprong danken, één ding is voor ons duidelijk: door de eeuwen heen heeft de Spaanse soldaat, wanneer hem niets anders restte dan een onvermijdelijke dood tegenover een veel sterkere vijand, blijk gegeven van een bijna magisch, onwankelbaar geloof in de overwinning en zo onmogelijke heldendaden verricht.
De tradities rond beschermheiligen herinneren ons, onder andere, hieraan; ze herinneren ons eraan dat er andere tijden zijn geweest waarin er niets werd verwacht en in plaats daarvan alles werd verkregen. Ze spreken over volharding en misschien wel de hoogste vorm van veerkracht van de mens. Ze herinneren ons eraan dat we erfgenamen zijn van dat alles, dat daar is, en dat we zijn en zullen zijn, omdat we op een dag waren.

Waarom wilde je bij de ruiterij?

Toen ik binnenkwam, werd er in de Brigade die in mijn streek is gelegerd een nieuwe eenheid van dit wapen gevormd, waardoor het me destijds aantrekkelijk leek om een van de eerste soldaten te zijn die deel uitmaakte van de geschiedenis van de oprichting van een eenheid. Tegenwoordig is dit voor mij een bron van trots.

Wat is volgens jou de essentie van de ruiterij die haar van de andere specialiteiten onderscheidt, zowel in tastbare als in ontastbare zin?

Het is het wapen bij uitstek van agressie, opoffering, voorwaartse verkenning... Het is een wapen voor beslissend optreden dat vandaag de dag, met de opkomst van een nieuwe dimensie van de oorlog, steeds sterker wordt. Vroeger waren de cavalerie-eenheden de grote protagonisten, tot het punt dat ze de overwinning of de nederlaag bepaalden. Dankzij hun wendbaarheid en kracht in gevecht konden ze enorme schade aanrichten, maar misschien was de eerste schade die ze aanrichtten psychologisch. De soldaat te voet wist dat hij weinig of niets kon doen tegen een ruiter die in volle vaart op hem af galoppeerde. En deze noodzaak om de cavalerie het hoofd te bieden, leidde zelfs tot de oprichting van onze Tercios. Tot op de dag van vandaag vormt de verschijning van een cavalerie-eenheid een grote uitdaging om deze tactisch op het terrein te bestrijden. Tegenwoordig blijven vuurkracht en snelheid de identiteit van deze eenheden. Geen enkele eenheid wil de confrontatie aangaan met een cavaleriesquadron dat op haar afkomt.

Wat zou je het meest benadrukken van de cavalerie?

Voor mij zijn dat de bemanningen. In deze moet elk van de leden zijn werk zelfstandig en efficiënt kunnen doen, zodat alles correct functioneert, soms zelf beslissingen nemend in nauwe samenwerking met het commando. Technische training is cruciaal en bovendien moet men niet alleen het voertuig waarin men vecht perfect kennen, maar ook zonder dat voertuig kunnen vechten. Het is zonder twijfel een zeer veelzijdig wapen.

Wat is het verschil tussen gemechaniseerde infanterie en cavalerie?

Het belangrijkste is dat de cavalerie vanuit voertuigen vecht en, ondanks haar verkenners, niet als taak heeft om te voet te vechten. Dus in dit geval is het niet zozeer het middel, maar de opgedragen missie die het belangrijkste verschil vormt. Er zijn gepantserde bataljons van infanterie waar hun belangrijkste gevechtselement de CC Leopardos 2E is en cavaleriesquadrons waar ook, naast de VEC, deze voertuigen zijn, maar in dit geval op een volledig andere manier tactisch gebruikt worden.

Welke woorden zou je richten tot degenen die bij de cavalerie willen gaan?

Dezelfde dingen die ik zou zeggen als hij bij een van de andere wapens zou willen gaan. Ik zou zeggen dat hij een enorme weg te gaan heeft en dat het aan hem ligt hoe hij dat doet. Hij heeft veel te leren, veel te beleven, en het is zijn beslissing om een goede professional te zijn. Dit beroep is echt mooi en biedt ons voortdurend kansen om grote dingen te leren. Die kansen zijn er voor degene die durft.

Hoe is het mentale aanpassingsproces aan het militaire leven? Word je als soldaat geboren of word je soldaat?

Soldaat zijn is een beroep, dus soldaat word je. Iets anders is wat voor soldaat je bent als je eenmaal zover bent. Dat hangt nauw samen met het soort mens dat je in het leven bent, hoe je met het leven omgaat en hoe je het tegemoet treedt. In dit geval zouden we het kunnen hebben over krijger zijn en de vraag of je als krijger wordt geboren of het wordt. Mijn antwoord zou hier zijn dat je als krijger wordt geboren. Sommige mensen tonen al op jonge leeftijd hoge waarden en verdedigen die van nature: medeleven en empathie tonen, onrecht bestrijden, kwetsbaren helpen, moed en list tonen, enzovoort. Anderen ontdekken dit pas na verloop van tijd en vormen en scholen zich in wat zij nodig achten om zo’n moderne krijger te worden.
Het proces van aanpassing aan het militaire leven is een concreet subjectief proces dat ieder op zijn eigen manier met een bepaalde intensiteit ervaart. We zouden het over iets anders hebben als we het zouden hebben over wat voor mij het proces inhoudt om die moderne krijger te worden waarover ik een paar regels eerder sprak, maar dat zou een ander gesprek zijn.

We hebben tegenwoordig de discussie over films, series en de botsing met de realiteit. Wat voor boodschap zou je geven aan degenen die het leger ingaan voor speciale operaties?

Ik zou aanraden om te proberen je te ontdoen van de vooringenomenheid die films en videogames je opleggen, aangezien dit een zeer vervormd beeld is. Het is normaal en logisch dat we inspiratie vinden in de wereld om ons heen en tegenwoordig overspoelen films, videogames, series en meer ons leven, en er zijn mensen die, als ze het zien, de roep voelen om datgene te zijn wat ze zien. In zekere zin is het altijd zo geweest. De mens heeft altijd zijn ogen gericht op de figuur van de held. Dit archetypische idee is in ons DNA verankerd en evolueert door de verschillende tijdperken met de eigentijdse kenmerken die eraan eigen zijn.

Een paar jaar geleden zou een jongen waarschijnlijk geïnspireerd zijn geraakt door de heldendaden van Achilles bij het lezen van de Ilias, door de strips van Capitán Trueno of door Sylvester Stallone in Acorralado. Inspiratie, de roep om de wapens op te nemen, grote heldendaden en avontuur zijn er dus altijd geweest: sommige mensen omarmen ze, andere niet. Het is dan ook normaal dat wie zich tot deze wereld aangetrokken voelt, vooral interesse heeft in speciale-operatie-eenheden, omdat die bij uitstek de idealen van de held en zijn reis belichamen. In abstracte zin belichamen deze eenheden de moderne krijger die een persoonlijk pad naar uitmuntendheid inslaat en daarvoor grote uitdagingen en moeilijkheden moet overwinnen.

Daar ligt de roep om avontuur waarover in alle tijden is geschreven. Op dit pad komen veel van de grote menselijke passies samen, die ons vandaag worden getoond via de uitingsvormen van onze tijd. Daarom zou ik tegen iemand die deze roep voelt door een film, een serie of een boek dat hem inspireert, zeggen dat hij die moet omarmen en voeden. Maar hij moet zich niet laten misleiden door de aantrekkingskracht en de esthetiek: voordat hij zover is, moet hij een lang veranderingsproces doorlopen.

Je hebt ooit opgemerkt dat je de cursus speciale operaties hebt gevolgd, hoe wist je dat je mentaal en fysiek voorbereid was?

Ik wist het niet. Ik heb gewoon geprobeerd het te zijn en heb hard gewerkt om dat te bereiken. We weten nooit of we voorbereid zijn of niet, er komt gewoon een dag waarop ons dat feit wordt getoond. In mijn geval verdedig ik het idee dat we klaar moeten staan voor het moment waarop we de kans krijgen. In dit geval moest je eerst een aantal fysieke tests doorstaan, dat was het gemakkelijke deel, je traint en dat is het. Het moeilijke kwam daarna, hoe bereid je je voor op iets waarvan je de aard niet kent? Ik had totaal geen idee van de ontwikkeling van de cursus. In dat jaar was er nog niet deze gemeenschap die er op sociale media is, waar we een idee kunnen krijgen van wat de cursus inhoudt of veel eenvoudiger iemand kunnen vinden om mee te praten. Zelf probeerde ik lichamelijk zo sterk mogelijk te worden, ik ontdoette me in mijn leven van alles wat contraproductief zou zijn, ik las veel, ik probeerde zo goed als ik kon contact te maken met mezelf. Verder ging het erom de uitdaging aan te gaan. Pas nadat we die zijn aangegaan, zullen we weten wat we kunnen overwinnen en wat niet. Maar niet eerder.

Vind je het beter om de cursus te volgen wanneer je gemotiveerd bent, bijvoorbeeld direct na het verlaten van het opleidingscentrum, of wanneer je je meer voorbereid voelt?

Ik denk niet dat er een specifiek moment is. Het gebeurt wanneer het gebeurt, niet eerder of later. Je gaat de tests voor de cursus doen wanneer je de beslissing neemt om te gaan. De motivatie telt hier niet, je wilt of je wilt niet, en als je wilt gaan, ben je waarschijnlijk gemotiveerd om het te doen, anders moet je misschien wachten. Ik zie dit niet als een kwestie van tijd. In mijn cursus waren er zeer goede, gemotiveerde en getrainde militairen met meer dienstjaren, maar ook militairen met minder ervaring, ook gemotiveerd en zeer capabel. Het leven van ieder heeft zijn eigen tijden en wat dat betreft zijn er geen geschreven regels. Er zijn mensen die de beslissing nemen zodra ze kunnen en er zijn mensen die langer wachten om die oproep te beantwoorden. Het belangrijkste is of je er aandacht aan schenkt of niet.

Zou je zeggen dat er een manier is om je mentaal voor te bereiden op de cursus?

Hoe bereid je je voor op koud water? Is het mogelijk? Nee. Op dezelfde manier denk ik dat er bepaalde dingen zijn die we ontdekken tijdens het uitvoeren ervan, vooral die van mentale aard. Alleen door onze grenzen te verleggen ontdekken we of we ze hebben of niet, maar de enige manier om het te ontdekken is door ze te verleggen. Om een training zinvol te maken, moet die in de juiste context staan. Tijdens de cursus zal alles wat je doet doordrenkt zijn met de eigen essentie van de cursus en dit zal alles een concrete en volledig andere omvang geven dan wat je eerder hebt meegemaakt, ook al voer je activiteiten uit die je eerder al deed. Daarom denk ik dat de voorbereiding niet vooraf plaatsvindt, maar tijdens de cursus. Voorbereid zijn betekent klaarstaan en bereid zijn: klaar en enthousiast om de uitdaging aan te gaan, wat die ook inhoudt en wat er ook komt. Het is waar dat we bepaalde middelen kunnen hebben.

Persoonlijk helpt het me om te lezen over degenen die grote uitdagingen zijn aangegaan. Hun geleerde lessen kunnen mijn geleerde lessen zijn als ik in staat ben ze te internaliseren. Voor mij is lezen een basispijler in mijn persoonlijke ontwikkeling en een bron van veel van mijn innerlijke hulpbronnen.

Wat is volgens jou de beste manier om je mentaal voor te bereiden op het leger?

Het stellen en opleggen van uitdagingen. Hoe meer je ze aangaat, hoe meer je van jezelf zult eisen en na verloop van tijd zal datgene wat je als een probleem beschouwde, dat niet meer zijn en dan ben je mentaal voorbereid om de volgende uitdaging aan te gaan, en zo met alles. Het is bijna een existentiële wet: wil je veranderingen? Wil je voorbereid zijn? Goed, begin dan met je kont in beweging te krijgen. Verlaat je comfortzone. Vandaag loop je slechts één kilometer, maar na verloop van tijd, met zorgvuldige training, loop je er 10, en daarna 20. Mentale voorbereiding is al het intrapersoonlijke psychologische werk dat je doet tijdens het proces om te vechten tegen alle krachten die in je hoofd strijden om je weer naar je comfortzone te brengen. Mentale voorbereiding is een voortdurende staat van strijd tegen jezelf. Ik zie mentale voorbereiding niet als iets met een vast beginpunt, maar als iets dat we voortdurend nastreven: anders kunnen we onze doelen niet bereiken. De wispelturigheid van het leven in alle aspecten is te groot, er zijn te veel dingen die ons beïnvloeden en er zijn in feite veel onbekende gebeurtenissen die we niet hadden voorzien in onze voorbereiding en de enige manier om deze te overwinnen is door ons aan te passen en dit wordt niet getraind, maar gebeurt door de uitdagingen aan te gaan en onszelf te bestuderen en naarmate de tijd verstrijkt, zullen we ons aanpassingsvermogen blijven uitbreiden naarmate we al die informatie verwerven.

Als je wilt toetreden tot de Militaire Academies voor Officieren en Onderofficieren (zowel in de directe toegang als in de promotietoegang), raadpleeg dan sermilitar.com het beschikbare materiaal om je op de toelating voor te bereiden, of bezoek de online winkel compra.sermilitar.com

Tactisch materiaal op sermilitar.store